Ανακοίνωση  του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας για τα γεγονότα στη Διοίκηση Επιχειρήσεων Πάτρας

 Σαν κεραυνός εν αιθρία έπεσε πάνω απ’ τα γαλαζοπράσινα κεφάλια το γεγονός ότι 106 φοιτητές του τμήματος Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Πατρών αποκλείστηκαν από την εξεταστική γιατί και οι 106 βρέθηκαν με την ίδια εργασία. Προφανώς, για τους συγκεκριμένους γαλαζοπράσινους εγκεφάλους, το πρόβλημα δεν είναι ότι αποκαλύφθηκε ένα περιστατικό αντιγραφής μεταξύ φοιτητών, αλλά το γεγονός ότι αποκαλύφθηκε το δημιούργημα τους, αυτό που τόσα χρόνια έχτιζαν εντός πανεπιστημίου ΔΑΠιτο-ΠΑΣΠιτες με την ανοχή και την στήριξη των  ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.

Το δημιούργημα αυτό αφορούσε ένα ολόκληρο κύκλωμα εξαγοράς συνειδήσεων. Μέσα στην κρίση έγινε ακόμα πιο βρώμικο, εκμεταλλευόμενοι τις ανάγκες (δηλαδή να προλάβει να τελειώσει κάποιος όσο αντέχουν τα οικονομικά του) και πατώντας πάνω στο άγχος και την απελπισία που έφεραν σε χιλιάδες νέους τα μνημόνια που στήριξαν και στηρίζουν, βρήκαν τρόπους να κερδίσουν ψήφους -και όχι μόνο- από την απόγνωση των φοιτητών. Όσο υποκρίνεται όλος ο αστικός κόσμος και οι βουλευτές της ΝΔ ότι δεν γνώριζε, τόσο γελοιοποιείται καθώς ήταν γνωστό από χρόνια το σχέδιο.  Ήταν τόσο γνωστό σε όλους που ο αντιπρόεδρος της ΠΑΣΠ δήλωσε ότι “Μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Αυτό εδώ και χρόνια γίνεται”.  Όλοι, μάλλον εκτός από τους ‘’άριστους’’ της ΝΔ, ήξεραν για τα κυκλώματα μεταξύ πρυτάνεων, καθηγητάδων και ΔΑΠ-ΠΑΣΠ. Τα κυκλώματα διακίνησης σημειώσεων με τις γνωστές σφραγιδούλες , τα ΄΄ατέλειωτα’’ ξενύχτια σε τιμές κόστους για τους δικούς τους, τα ταξίδια αναψυχής σε προορισμούς για “άριστους” , την διαπλοκή με τους καθηγητές. Κι όλα αυτά πάντα δια ανταμοιβής στην κάλπη. Δεν είναι τυχαίο ότι οι εργασίες παραδόθηκαν την περίοδο των φοιτητικών εκλογών. Η δήθεν υπεράσπιση  των φοιτητών πίσω απ’ την οποία θέλει να κρυφτεί  ΔΑΠ-ΠΑΣΠ, στην πραγματικότητά δεν είναι τίποτα παραπάνω απ’  την υπεράσπιση των μηχανισμών και των κυκλωμάτων που είχαν δημιουργήσει εδώ και χρόνια εντός των σχολών για να υπάρχουν. Για να λειτουργούν απ’ την μία ως υποστηρικτής και εκφραστής κάθε αντιδραστικής μνημονιακής μεταρρύθμισης που διαλύει την δημόσια εκπαίδευση και απ’ την άλλη ως ο κύριος μηχανισμός αναπαραγωγής της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας και του ατομισμού στην επίλυση των συλλογικών προβλημάτων.

Τα γεγονότα της Πάτρας αλλά και η αντιμετώπιση τους απ’ τις καθεστωτικές παρατάξεις και τα κόμματα που τις στηρίζουν φανερώνουν όμως  και κάτι ακόμα. Την σαπίλα, την υποκρισία και τον ραγιαδισμό της αστικής ιδεολογίας και των εκπροσώπων τους εντός και εκτός σχολών. Την υποκρισία της “αριστείας” από τους εκπροσώπους της πολιτικής που μέσα στην κρίση  λόγω της οικονομικής αδυναμίας κατάφεραν ένας στους τρείς φοιτητές να εγκαταλείπει τις σπουδές του, μείωσαν την χρηματοδότηση των ιδρυμάτων με αποτέλεσμα την υπολειτουργία τους, κατέστρεψαν και ξεπούλησαν τις παροχές σίτισης και στέγασης των πανεπιστημίων αφήνοντας φοιτητές στο δρόμο. Την σαπίλα της “αξιοκρατίας” που γι’ αυτούς σημαίνει τα παιδιά τους να σπουδάζουν στα κολλέγια, οι κολλητοί τους να  βολεύονται και όλοι υπόλοιποι να καταλαμβάνουν μια θέση στην ουρά του ΟΑΕΔ. Τον ραγιαδισμό του Μένουμε Ευρώπη ξεπουλώντας και διαλύοντας μια χώρα οδηγώντας στο αδιέξοδο τον λαό και την νεολαία της.

Είμαστε οι τελευταίοι που θα πάρουμε θέση υπέρ μιας εξοντωτικής ποινής για αντιγραφή φοιτητών, ειδικά σε μια περίοδο που οι οικονομικές δυσκολίες οδηγούν αντί για την ολοκλήρωση στην εγκατάλειψη των σπουδών. Επίσης η συγκεκριμένη ποινή δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Για εμάς το κύριο πρόβλημα είναι οι πελατειακές σχέσεις και τα κυκλώματα που συντηρούν οι παρατάξεις των ΔΑΠ-ΠΑΣΠ και κυρίως οι πολιτικές τους που εναρμονίζονται πλήρως με την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης και που οδηγούν στην διάλυση της δημοσίας και δωρεάν παιδείας. Η μάχη που πρέπει να δώσουμε είναι διπλή. Περιέχει την πολιτική  πάλη ενάντια σε όλα όσα επιβάλλουν κυβέρνηση και δανειστές αλλά και την ιδεολογική πάλη  απέναντι στο πάγωμα της σκέψης και τους ατομικούς μονόδρομους προκειμένου να επαναφέρουμε ξανά την ιδέα ότι τα πράγματα μπορούν και πρέπει να πάνε αλλιώς μέσα απ’ τον συλλογικό αγώνα.

 

Advertisements

 

Τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών του 2017 δεν χαρακτηρίζονται από κάποια ιδιαίτερη αλλαγή σε σχέση με τα αντίστοιχα του 2016. Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία συμμετείχαν περίπου 61.000 φοιτητές και σπουδαστές, μειωμένοι κατά 5.000. Για το σύνολο των σχηματισμών που συμμετείχαν καταγράφεται στασιμότητα και συντήρηση των δυνάμεών τους, ενώ εμφανέστερη είναι η πτώση των, πέραν της ΚΝΕ, δυνάμεων της αριστεράς σε πανεπιστήμια και ΤΕΙ.

Κέρδισε ή έχασε κάποιος στις φετινές φοιτητικές εκλογές;

Το ερώτημα αυτό προκύπτει εύλογα και αμείλικτα μπροστά στο συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Η απάντηση είναι μάλλον όχι και αυτό είναι το πρόβλημα. Το «μια από τα ίδια» που αποτυπώνεται στη συντριπτική πλειοψηφία των σχολών, δείχνει εκλογές στις οποίες δεν αντιπαρατέθηκαν πολιτικά ρεύματα και σχέδια, ιδέες και αντιλήψεις αλλά ότι απλά «βγήκε η υποχρέωση». Από την ΔΑΠ μέχρι τα αριστερά σχήματα, σε όλους επιτρέπεται να ζητωκραυγάζουν είτε για το συνολικό αποτέλεσμα είτε για αυτό της μιας ή της άλλης σχολής. Αυτό  επιβεβαιώνει, όχι απλά, το ότι δεν αντιπαρατίθενται πολιτικά σχέδια, αλλά το ότι οι φοιτητικές εκλογές απέχουν όλο και περισσότερο από το να είναι μια πολιτική διαδικασία. Ένα πράγμα όμως είναι σίγουρο: ότι από τη μια, η μονοκρατορία της ΔΑΠ για 37η χρονιά (και η μη αμφισβήτησή της από κανένα), χτυπάει ένα καμπανάκι για την φοιτητική αριστερά, ενώ από την άλλη, η σταθεροποίηση της αποχής και της απαξίωσης του φοιτητικού συνδικαλισμού πρέπει να χτυπήσει και ένα δεύτερο καμπανάκι. Εκεί συμπυκνώνεται κατά τη γνώμη μας το διπλό αδιέξοδο που επικρατεί σήμερα στους φοιτητικούς χώρους.

Καταρχήν σε σχέση με το φοιτητικό κίνημα και το φοιτητικό συνδικαλισμό. Το 2010, με την είσοδο της χώρας στο 1ο μνημόνιο, στις εκλογές συμμετείχαν 110.000 φοιτητές και σπουδαστές. Η πτώση κατά 50.000 της συμμετοχής μέσα σε επτά χρόνια και η γιγάντωση της αποχής, αποτελούν μια κατάσταση «αργού θανάτου» για τον φοιτητικό συνδικαλισμό. Πολύ περισσότερο, όταν τα εκλογικά αποτελέσματα και τα ποσοστά της αποχής αποτελούν, μέσα σε αυτά τα χρόνια, ευθεία προβολή της κατάστασης αποσυγκρότησης των φοιτητικών συλλόγων, των δομών και των διαδικασιών τους. Οι φοιτητές, στην πλειοψηφία τους, αγνοούν, αποστρέφονται, δεν βρίσκουν κάποια χρησιμότητα στο φοιτητικό συνδικαλισμό, στις διαδικασίες και τα όργανα των φοιτητικών συλλόγων. Το αποτέλεσμα είναι να κυριαρχεί η απομαζικοποίηση, οι εικόνες των μισοάδειων αμφιθεάτρων σε συνελεύσεις που δεν έχουν απαρτία, των όλο και λιγότερων φοιτητών στις κινητοποιήσεις.

Κατά δεύτερον σε σχέση με τη φοιτητική αριστερά, την παρέμβασή της και τα αποτελέσματα που αυτή έχει. Δέκα  χρόνια και 4 μνημόνια μετά από το φοιτητικό κίνημα του 2006-’07, έχουμε πάει πολλά βήματα πίσω.  Με τους φοιτητές να έχουν χιλιάδες λόγους να αγωνιστούν, από τα καθημερινά ζητήματα σπουδών, την υποχρηματοδότηση μέχρι την προοπτική ανεργίας, κακοπληρωμένης εργασίας και μετανάστευσης, οι άδειες αίθουσες γενικών συνελεύσεων μόνο ικανοποίηση δεν μπορούν να προσφέρουν. Το χειρότερο όμως είναι ότι η υπαρκτή αριστερά συνεχίζει να παρεμβαίνει όπως πριν, με αυτοματισμούς που δεν αποδίδουν, με ιδέες, πρακτικές και συνθήματα που στην πλειοψηφία τους διαμορφώθηκαν στην περίοδο πριν τα μνημόνια και πλέον δεν μπορούν να είναι στοιχειωδώς αποτελεσματικά. Που ακόμα και σε συλλόγους που είναι πρώτη δύναμη, η κατάσταση είναι ελάχιστα διαφορετική ως προς τη συμμετοχή κόσμου σε συλλογικές διαδικασίες και κινητοποιήσεις. Που βασικά συνθηματολογεί αντί να κάνει πολιτική, πάνω στα ζητήματα του πως  σπουδάζει, δουλεύει και ζει η γενιά μας, αλλά και συνολικότερα  αν και πως μπορούν η χώρα και ο λαός να βγουν από το μνημονιακό τέλμα.

«Καλά που δεν πάθαμε και τίποτα» ή αντιμέτωποι με την πραγματικότητα;

Υπάρχουν δυο επιλογές για τη φοιτητική αριστερά μπροστά σε αυτή την κατάσταση και στο ερώτημα που γεννάει «αν μπορεί και με ποιους όρους να αλλάξει η κατάσταση του φοιτητικού κινήματος». Η πρώτη είναι να συνεχίσει να κυριαρχείται από μια αίσθηση επάρκειας για τον εαυτό της και τη δράση της, από το «καλά που δεν πάθαμε και τίποτα» και για το εκλογικό αποτέλεσμα ειδικά και συνολικότερα. Η δεύτερη είναι να αντιληφθεί την πραγματικότητα του «κάθε πέρυσι και καλύτερα» στην οποία είναι καθηλωμένο το φοιτητικό κίνημα, την δική της ανεπάρκεια και αναποτελεσματικότητα και να προσπαθήσει να απαντήσει σε αυτό το διπλό πρόβλημα.

Εάν θα επιλέξει το ένα ή το άλλο θα κριθεί, όχι στις μετεκλογικές ανακοινώσεις, στο αν θα διατυπωθεί αρκετές φορές ο προβληματισμός για την υψηλή αποχή και την αποσυγκρότηση των διαδικασιών. Θα κριθεί  στο αν θα ανοίξει πραγματικά η συζήτηση για το πώς μπορεί να ανατραπεί αυτή η κατάσταση και όχι η «κλασσική» συζήτηση για το ποια από τις υπαρκτές αριστερές δυνάμεις είναι μεγαλύτερη, καλύτερη, πιο επαναστατική κλπ,  αν θα παρθούν πρωτοβουλίες, θα υπάρχουν ιδέες και πρακτικές που θα είναι σε κόντρα με το «πάμε όπως πηγαίναμε».

Χρειαζόμαστε άλλη φοιτητική αριστερά για να αλλάξει η κατάσταση στο φοιτητικό κίνημα.

Από την πλευρά μας επιμένουμε ότι είναι αναγκαία η ανασύνθεση της φοιτητικής αριστεράς, μόνο στο βαθμό που θα είναι προσανατολισμένη στην ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος και θα καθορίζεται από το τι συμβάλλει σε αυτή την κατεύθυνση. Μια ανασύνθεση σχημάτων και μορφών, αλλά κυρίως αντιλήψεων και πρακτικών με κριτήριο την «κοινή λογική» και όχι το πόσο σημαντικό θεωρεί τον εαυτό της κάθε δύναμη και το πόσο καλά αισθάνεται με αυτά που κάνει, τον τρόπο που παρεμβαίνει κοκ. Εν ολίγοις, ανασύνθεση που θα οδηγεί στη διαμόρφωση μιας άλλης αριστεράς και όχι στην αναπαραγωγή της αναποτελεσματικότητας των υπαρκτών εκδοχών της, είτε με την καθεμία να υπάρχει χωριστά είτε ενωμένες.

Αριστερά που θα ανοίξει τη συζήτηση για τα όργανα και τις διαδικασίες του φοιτητικού συνδικαλισμού με βάση τη σημερινή άσχημη κατάσταση των φοιτητικών συλλόγων και τις ανάγκες που γεννάει και όχι τι θεωρεί η ίδια «ιδεολογικά» σωστό ή τι ήταν αποτελεσματικό πριν 10-15 χρόνια. Ενδεικτικά,  σε μια εποχή που το κύριο είναι η έλλειψη πίστης στη συλλογικότητα και στον αγώνα και όχι η απόσταση ανάμεσα στις διαθέσεις των φοιτητών και τα «γραφειοκρατικά» ΔΣ, το σύνθημα «όλη η εξουσία στις Γενικές Συνελεύσεις», ως μοναδική πρόταση οργάνωσης, μάλλον παράγει αδράνεια. Η ανυπαρξία δομών πανελλαδικού συντονισμού και έκφρασης των φοιτητικών συλλόγων, μάλλον αποσυγκροτεί τη δυνατότητα να υπάρχουν κοινές φοιτητικές διεκδικήσεις και η αίσθηση της δύναμης απέναντι στο Υπουργείο και την κυβέρνηση. Είναι διαφορετικό ζήτημα πως κάθε φοιτητικό αίτημα γρήγορα πολιτικοποιείται γιατί βρίσκει «τοίχο» στο μνημόνιο και την επιτήρηση από τους δανειστές Ε.Ε.-ΔΝΤ και άρα η τέχνη να συνδέσουμε το ειδικό με το γενικό και διαφορετικό μια υπερ-πολιτικοποιημένη – παραταξιοποιημένη λειτουργία του φοιτητικού κινήματος , όπου οι παρατάξεις και οι διάφορες δυνάμεις υποκαθιστούν την αυτόνομη λειτουργία των οργάνων και των δομών του γύρω από κεντρικά πολιτικά πλαίσια. Από το «η τάδε δύναμη πήρε στο γύρο συνελεύσεων τόσους συλλόγους», που όλο και περισσότερο εκφυλίζεται στο «στον γύρο συνελεύσεων τόσες συνελεύσεις δεν βγήκαν», πρέπει να περάσουμε στο «οι φοιτητικοί σύλλογοι και το φοιτητικό κίνημα μέσα από τις διαδικασίες του, τις αντιπαραθέσεις του και τις συνθέσεις του παλεύει τα παρακάτω».

Αριστερά που θα τροποποιήσει την ίδια της την ύπαρξη και παρέμβαση, έχοντας συνείδηση ότι σχήματα, αντιλήψεις και πρακτικές που διαμορφώθηκαν σε άλλες εποχές, σήμερα δεν μπορούν να δώσουν απαντήσεις ως τέτοια. Αριστερά «σύγχρονη», που θα αντιλαμβάνεται ότι παρεμβαίνει σε μια γενιά που σήμερα καθορίζεται από το περιβάλλον της κρίσης και της μνημονιακής κοινωνίας, τόσο στο σκέλος των υλικών ζητημάτων που αντιμετωπίζει όσο και στο σκέλος των ιδεών που διαμορφώνει.  Που την ίδια στιγμή θα προωθεί αιτήματα και στόχους που αφορούν όλους τους νέους, καθώς σήμερα ένας φοιτητής καθορίζεται όχι μόνο από τα προβλήματα του ως φοιτητής αλλά και από τα προβλήματα του ως νεολαίος με τα συνολικά προβλήματα αδιεξόδου, εργασιακής προοπτικής, ανεργίας κοκ. Που θα συνδυάζει – και όχι να αναπτύσσει το ένα σε βάρος του άλλου –  το συνδικαλιστικό αγώνα για τα μορφωτικά δικαιώματα με τον πολιτικό αγώνα ενάντια σε Ε.Ε., ΔΝΤ και τις κυβερνήσεις τους. Που θα πάρει διαζύγιο από τον βερμπαλισμό και τις συνήθειες παλαιότερων, πιο βολικών εποχών (κείμενα σεντόνια, αριστερή «αργκό», πολύωρες διαδικασίες και έλλειψη κανόνων στις διαδικασίες), και θα οικοδομήσει μια σύγχρονη λαϊκότητα, τέτοια που θα ανατρέψει την εικόνα αδυναμίας αυτού του χώρου στα πιο «πληβειακά» ΤΕΙ και επιπλέον θα μπορεί να φέρει σε επαφή το ριζοσπαστικό φοιτητικό κίνημα με την απορριπτόμενη νεολαία.

Προεκλογικά θέσαμε προκλητικά το ερώτημα «Τι απέγινε η φοιτητική αριστερά;». Ένα ερώτημα που δεν αφορά το αν υπάρχουν δυνάμεις και άνθρωποι της αριστεράς στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, αλλά το έλλειμμα μιας αριστερής παρέμβασης που να είναι αποτελεσματική, να συγκροτεί και να συγκρατεί δυνάμεις, να ανατρέπει και να μην συμπληρώνει το τοπίο της αποσυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος. Το ερώτημα αυτό παραμένει αντικειμενικά αλλά είναι ζήτημα βούλησης  να απαντηθεί. Ως Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας, σε αυτή την κατεύθυνση θέλουμε να συμβάλουμε.

 

Πριν λίγες μέρες η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ψήφισε νέο, 4ο μνημόνιο το οποίο προβλέπει μέτρα όπως η μείωση του αφορολογήτου ορίου στα 5. 861 ευρώ, η περαιτέρω διάλυση των εργασιακών μας δικαιωμάτων, οι περικοπές κοινωνικών παροχών και επιδομάτων και το συνεχιζόμενο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Η νέα αυτή συμφωνία της κυβέρνησης-δανειστών αποδεικνύει πως η κατρακύλα δεν έχει τελειωμό και ότι δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από τα επιτελεία της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ.

Μέσα σ’ αυτό πλαίσιο, εμείς σαν νεολαία, ασφυκτιούμε. Από τη μία, η διαρκής μείωση της κρατικής χρηματοδότησης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης μας αναγκάζει να πληρώνουμε όλο και περισσότερα για να σπουδάσουμε και από την άλλη, το μέλλον που μας περιμένει είναι αυτό της ανεργίας, της δουλειάς με 400 ευρώ ή της μετανάστευσης για «άλλες πολιτείες». Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, σήμερα στους φοιτητικούς χώρους και στη νεολαία, δεν κουνιέται φύλλο. Οι περισσότεροι νέοι πιστεύουν πως «δεν αλλάζει τίποτα», «όλοι το ίδιο είναι», «δεν έχει κανένα νόημα να αγωνίζεσαι, να ψηφίζεις». Η νέα γενιά βυθίζεται στην απογοήτευση, εμπεδώνει το «There Is No Alternative» και ωθείται στον ατομικό δρόμο και τον επιβιωτισμό.

Σ’ αυτό το φόντο θα πραγματοποιηθούν οι φετινές φοιτητικές εκλογές. Η αποχή θα είναι ο μεγάλος «νικητής», καθώς θα συμμετέχουν ακόμα λιγότεροι φοιτητές. Ωστόσο, οι φετινές εκλογές αποτελούν (πλέον) την πιο μαζική διαδικασία των φοιτητών και το βασικό ζητούμενο είναι πως θα αντιστρέψουμε το κλίμα αποστροφής στις συλλογικές διαδικασίες και τον φοιτητικό συνδικαλισμό και πως θα ανακόψουμε την συνεχιζόμενη αποπολιτικοποίηση στους φοιτητικούς χώρους.

Το Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας θα συμμετέχει στις φετινές φοιτητικές εκλογές, με όλες του τις δυνάμεις, και με την ματιά του στραμμένη μετά τις εκλογές. Για να αλλάξουν οι συσχετισμοί στις σχολές και στη νεολαία, πιστεύουμε πως πρέπει να επανέλθει η ιδέα της αντίστασης, η ιδέα «ότι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα». Να αντισταθούμε στην συνεχή χειροτέρευση των όρων σπουδών και ζωής μας και να δημιουργήσουμε ένα ρεύμα αμφισβήτησης των κάθε λογής «μονοδρόμων» που ορθώνουν μπροστά μας οι μνημονιακές κυβερνήσεις και η Ε.Ε. Αυτό απαιτεί προσανατολισμό προς τους ίδιους τους φοιτητές αλλά και έξω από τα πανεπιστήμια καθώς σήμερα «τα τείχη έχουν πέσει» και η νέα γενιά συνολικά είναι αυτή που θα ζήσει χειρότερα από κάθε άλλη προηγούμενη.

Γι’ αυτό σε μία σειρά από σχολές, το Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας, συμμετέχει σε μετωπικά ψηφοδέλτια με σχήματα των ΕΑΑΚ και της ΑΡΕΝ που αντιλαμβάνονται αυτή την αναγκαιότητα, πάνω στην βάση της μετωπικής εκλογικής συνεργασίας «ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ-ΑΔΙΝ». Στις φοιτητικές εκλογές ψηφίζουμε-στηρίζουμε Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας και τα μετωπικά ψηφοδέλτια που συμμετέχει σε:

Αθήνα:

ΑΕΙ:

ΑΣΟΕΕ: Ρ.Α.Σ. ΕΑΑΚ-Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας

Πάντειος: «Ενωτική Πρωτοβουλία: ΑΝΑΣΑ/ΕΑΑΚ-Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας»

Νομική: «Ενωτικό Αγωνιστικό Ψηφοδέλτιο ΡΑΠαΝ ΣΑΦΝ/ΕΑΑΚ-Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας-Αριστερή Ενότητα»

ΠΑΠΕΙ: CONTRA ROSSA/EAAK-Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας-Αριστερή Ενότητα

 

ΤΕΙ:

ΣΤΓΚΣ: ΓΡΑΦΙΔΑ/ΕΑΑΚ-Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας και ανένταχτοι αγωνιστές

Θεσσαλονίκη:

Νομική: Contra legem/EAAK-Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας-Αριστερή Ενότητα

Ιατρική: «Μετωπική Πρωτοβουλία: Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας-ΙΑΣΥ/ΕΑΑΚ»

Οικονομικό: Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας-ΚΡΑΧ/ΕΑΑΚ

Πάτρα:

Μαθηματικό: ΜΑΦΟΙΑ/ΕΑΑΚ-Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας και ανένταχτοι αγωνιστές

Φυσικό: ΚΡΟΥΣΗ/ΕΑΑΚ-Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας και ανένταχτοι αγωνιστές

Βιολογικό: Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας-Αριστερή Ενότητα

Αρχιτέκτονες Μηχανικοί: Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας-Αριστερή Ενότητα και αριστεροί/ές φοιτητές/τριες

Ηλεκτρολόγοι Μηχανικοί: ΑΑΠή/ΕΑΑΚ συνεργασία με Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας και ανένταχτοι αγωνιστές

Χημικοί Μηχανικοί: ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ/ΕΑΑΚ συνεργασία με Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας

Μηχανολόγοι Μηχανικοί: ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ/ΕΑΑΚ-Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας-Αριστερή Ενότητα και ανένταχτοι αγωνιστές

Μηχανικοί Η/Υ: Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας-Αριστερή Ενότητα

Ιατρική: Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας-Αριστερή Ενότητα

Οικονομικό: Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας-Αριστερή Ενότητα- Α.Ρ.Κ. ΟΙ./ΕΑΑΚ

Φιλολογία: ΑΝΑΤΡΟΠΗ/ΕΑΑΚ-Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας

Θεατρικών Σπουδών: Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας-Αριστερή Ενότητα

ΠΤΔΕ: Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας- ΕΚΤΟΣ ΥΛΗΣ/ΕΑΑΚ

 

Βόλος:

Μηχανολόγοι Μηχανικοί: Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας-Αριστερή Ενότητα

ΑΕΙ Αθήνας:

Ιατρική

Φυσικό

Γεωπονικό

ΑΕΙ Θεσσαλονίκης:

Ψυχολογία

Ηλεκτρολόγοι Μηχανικοί

ΑΕΙ Πάτρας:

Φαρμακευτική

Διοίκηση Επιχειρήσεων

ΤΕΑΑΠΗ

ΤΕΙ Πάτρας: 

ΣΔΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΔΙΚΤΥΟ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

ΣΕΥΠ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΔΙΚΤΥΟ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

 

 

Η ανακοίνωση που διαβάζετε γράφτηκε με αφορμή τις φοιτητικές εκλογές, αλλά δεν αφορά τις φοιτητικές εκλογές. Εξαρχής λέμε ότι έχει μικρή σημασία «να μας ψηφίσετε». Εμάς ή οποιονδήποτε άλλον. Η κατάσταση στα Πανεπιστήμια και στα ΤΕΙ είναι τέτοια που δεν επιτρέπει θλιβερές προεκλογικές κανονικότητες ενώ διαλύεται (ή μάλλον έχει ήδη διαλυθεί) το σύμπαν γύρω μας. Λέμε προκαταβολικά πως το αποτέλεσμα των φοιτητικών εκλογών της επόμενης εβδομάδας δεν πρόκειται να αλλάξει και πολλά  στην πραγματική ζωή του  φοιτητή. Και -ακόμη χειρότερα- μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να επιβεβαιωθεί ότι «όλα είναι καλώς καμωμένα», απλά χρειάζονται κάποιες μικροαλλαγές στη μία ή στην άλλη κατεύθυνση.

Στον αντίποδα αυτού, υποστηρίζουμε ότι  φοιτητικό κίνημα και  κίνημα νεολαίας δεν υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια. Περιφέρεται ένας φοιτητικός συνδικαλισμός σε κώμα,  ενώ αναμασάμε τις δάφνες του παρελθόντος.

Δέκα χρόνια ανυπαρξία

Πριν δέκα χρόνια τέτοιο καιρό, το τότε φοιτητικό κίνημα και η τότε φοιτητική Αριστερά αισθανόταν περήφανη, και δικαίως. Είχαν μόλις εξαναγκάσει την κυβέρνηση της ΝΔ και του Κ. Καραμανλή σε μια θεαματική αναδίπλωση αναγκάζοντάς την να αποσύρει από την αναθεώρηση του Συντάγματος την κατάργηση του άρθρου 16 που ορίζει ότι η Τριτοβάθμια Εκπαίδευση είναι δημόσια και δωρεάν.

Από τότε μέχρι σήμερα ήρθαν τα πάνω κάτω και στη χώρα, και στον κόσμο, και στην εκπαίδευση. Και αν μία φορά τότε οι φοιτητές είχαν λόγο να αγωνίζονται, σήμερα έχουν χιλιάδες. Γιατί οι προσδοκίες κοινωνικής και επαγγελματικής αποκατάστασης έχουν πλέον εξαφανιστεί. Για πολλούς από μας μόνη διέξοδος φαντάζει  η μετανάστευση, εφόσον μπορέσουν στη σημερινή οικονομική ασφυξία να πάρουν το πτυχίο τους.

Και αντί να βλέπουμε αγώνες ή έστω προσπάθειες συγκρότησης αγώνων που θα θέτουν το κεντρικό πρόβλημα επιβίωσης και προοπτικής για τους νέους, ζούμε σε μια κατάσταση αφασίας. Η φοιτητική Αριστερά μπορεί να κραυγάζει, να συνθηματολογεί ή να …δέρνεται, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών δεν ασχολείται.

Από την απραξία στον εκφυλισμό

Οι αγωνιστικές δάφνες από το παρελθόν δεν αρκούν για να αλλάξουν την πραγματικότητα. Επί δέκα χρόνια το φοιτητικό κίνημα είναι ο μεγάλος απόντας. Όχι μόνο από τους αγώνες που έγιναν  αλλά και από την αναγκαία συζήτηση για το μέλλον της χώρας και της κοινωνίας. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο, τα ερωτήματα που καλώς ή κακώς αναπτύχθηκαν στην κοινωνία επί μνημονίων (για το ευρώ και το χρέος, για το αν υπάρχει άλλος δρόμος από τα μνημόνια κ.ά.), στο φοιτητικό χώρο θεωρούνται εκτός ημερήσιας διάταξης. Εάν σε αυτή την «απαγόρευση» πρωτοστατούσε η Δεξιά θα ήταν λογικό, αλλά στον εξοστρακισμό του προβληματισμού για τη χώρα, τα μνημόνια, την ΕΕ, τους δανειστές και τις κυβερνήσεις, συνηγορεί και η υπαρκτή φοιτητική Αριστερά.

Η απόσταση από τα καθημερινά προβλήματα του φοιτητή αλλά και η σιωπή για τις αιτίες  της απελπισίας, που βιώνουν οι φοιτητές μαζί με ολόκληρη την κοινωνία, αυξάνει την αφασία. Η φοιτητική αριστερά απομακρύνεται όλο και πιο πολύ από τους φοιτητές. Πέρα από το ότι έτσι είναι αναποτελεσματική στην οργάνωση αντιστάσεων στα καθημερινά φοιτητικά προβλήματα, επιπλέον δίνει χώρο σε πρότυπα και τρόπους σκέψης και ζωής που αποβλακώνουν. Και ταυτόχρονα μπορούν και κρύβουν έντεχνα  το τρομακτικό πρόβλημα επιβίωσης και προοπτικής της νεολαίας. Η επιτυχία του τηλεοπτικού survivor είναι το μέτρο της αποτυχίας μας.

Αντί να προβληματιζόμαστε για το πώς μπορεί η χώρα και ο λαός να βγουν από το μνημονιακό τέλμα, βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι σε ασφυκτικούς μικρόκοσμους. Μίζερες αντιπαραθέσεις, ενδοοικογενειακοί καβγάδες (έως και ξυλοδαρμοί), ακατάληπτη γλώσσα. Η φοιτητική Αριστερά μοιάζει με αποστολή εξωγήινων που προσγειώθηκε στον πλανήτη που κάποτε (νόμιζε ότι) κυριαρχούσε.

Και στραβός είναι ο γιαλός και στραβά αρμενίζουμε

Το γεγονός ότι  κυριαρχεί η αφασία δεν είναι το χειρότερο. Το χειρότερο είναι ότι η πλειοψηφία της φοιτητικής Αριστεράς δεν αντιλαμβάνεται (ή δεν αποδέχεται) ότι κυριαρχεί η αφασία, αλλά νομίζει ότι «κάνει αντίσταση» . Επί χρόνια οι μνημονιακές πολιτικές ματώνουν τη νεολαία, αλλά από το φοιτητικό κίνημα δεν κουνιέται κουνούπι. Τη νίκη του 2006-2007 διαδέχθηκαν διαδοχικές ήττες που όλες μαζί αθροίζονται αυξάνοντας την αίσθηση αναποτελεσματικότητας, απομάκρυνσης από τον πραγματικό κόσμο και τα προβλήματά του, ανημπόριας στο να υπάρξει απάντηση.

Η κατάσταση δεν θα ήταν εύκολη ούτως ή άλλως. Ειδικά μετά τη μνημονιακή συνθηκολόγηση ενός μέρους της αριστεράς το 2015. Όχι μόνο γιατί απέναντί μας βρίσκεται ένας ισχυρός αντίπαλος και ένα ολόκληρο σύστημα που φαντάζει μονόδρομος. Αλλά γιατί σχετικά πρόσφατα ζήσαμε τον εξευτελισμό της έννοιας και της αξίας της Αριστεράς από τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ. Η καλύτερη υπηρεσία του Τσίπρα στο σύστημα δεν ήταν το τρίτο μνημόνιο (ούτε το τέταρτο που έρχεται). Ήταν η συκοφάντηση της Αριστεράς και η προσχώρηση στο «δεν υπάρχει εναλλακτική».

Σε μια έτσι κι αλλιώς δύσκολη κατάσταση, σε ένα γιαλό που είναι ήδη στραβός, η φοιτητική Αριστερά στραβά αρμενίζει. Χωρίς προτεραιότητες, χωρίς πολιτική, με αυτοματισμούς που δεν αποδίδουν, με μεγαλοστομίες, συνθήματα και τσαμπουκάδες, με όπλα περασμένων δεκαετιών που έχουν πάθει αφλογιστία, με μπόλικη όμως αυτοϊκανοποίηση και λατρεία του καθρέφτη.

Η όποια προσπάθεια ανάταξης της φοιτητικής Αριστεράς δεν μπορεί να γίνει για τον εαυτό της, αλλά για αυτό που θα έπρεπε να υπηρετεί. Τις δεκάδες χιλιάδες νέων που υπό την οικονομική ασφυξία των οικογενειών τους προσπαθούν να σπουδάσουν και ταυτόχρονα να αναμετρηθούν με τη συλλογική κατάθλιψη της γενιάς μας. Τις χιλιάδες των φοιτητών που εγκαταλείπουν τις σπουδές τους λόγω οικονομικής αδυναμίας. Τις εκατοντάδες χιλιάδες των απόφοιτων που συμπιέζονται μεταξύ ανεργίας, μετανάστευσης και της γενιάς των 400 ευρώ.

Για να υπάρξει μια μικρή έστω ελπίδα ανάταξης χρειάζεται ένα σοκ. Μια ανασύνθεση σχημάτων και μορφών, αλλά πολύ περισσότερο μια επανίδρυση περιεχομένων και πρακτικών. Ξεκινώντας από την κοινή και απλή λογική.

  • Κοινή δράση της φοιτητικής αριστεράς για τα προβλήματα της καθημερινότητας. Το βιβλίο που δε δίνεται, τις υποδομές και τις εστίες που δεν έχουμε ελέω μνημονίων και πρωτογενών πλεονασμάτων, τον αυταρχισμό της διοίκησης και τις αυθαιρεσίες των καθηγητών, την εντατικοποίηση των σπουδών, τα επαγγελματικά μας δικαιώματα.
  • Καμία ξεχωριστή «αλήθεια» δε δικαιολογεί τον ενδοαριστερό εμφύλιο που φτάνει μέχρι τις μάχες με ρόπαλα και κράνη.
  • Να στήσουμε συζητήσεις στις σχολές για τα μνημόνια, την ΕΕ, τη μπότα των δανειστών, αν υπάρχει εναλλακτικός δρόμος και τι πρέπει να κάνουμε.
  • Να ανοίξουμε συζητήσεις για τις αξίες και τις ιδέες μιας σύγχρονης αριστεράς στη νεολαία. Για το ποια είναι τα αντιπρότυπά μας στον πολιτισμό του εγωισμού και του ατομισμού, του survivor και των πολιτιστικών σκουπιδιών.
  • Να ανοίξει η συζήτηση για τα όργανα του φοιτητικού κινήματος. Τι είδους συνελεύσεις και διαδικασίες θέλουμε, ή μας αρκεί να συνεχίζουμε με συνελεύσεις-κοινοβούλια κομμάτων και σχημάτων της αριστεράς με στυλ και γλώσσα ακαταλαβίστικη και απόμακρη για τον «συνηθισμένο» φοιτητή.
  • Σεβόμαστε κάθε δύναμη και την ιστορία της. Όμως καμία δύναμη με ότι έκανε και κάνει τα τελευταία 25 χρόνια δε μπορεί να απαντήσει στα προβλήματα της κρίσης. Αυτό που κρίνεται , για να μη θάψουμε το πτώμα του φοιτητικού συνδικαλισμού, δεν είναι αν θα ισχυροποιηθεί η μία έναντι της άλλης αλλά αν και πώς θα δημιουργηθεί ένα νέο ρεύμα, μια νέα δύναμη που θα μπορεί να δράσει με βάση την «κοινή λογική».

Αναζητούμε τους ανθρώπους και τις δυνάμεις που καταλαβαίνουν την ανάγκη για ένα τέτοιο σοκ.

Η ανακοίνωση που κρατάτε στα χέρια σας αυτό το στόχο έχει. Να αναζητήσει  και να ενωθεί με φοιτητές που θα ταρακουνήσουν το τέλμα.

 

 

“Υπάρχει λευκός καπνός, ολοκληρώθηκε η διαπραγμάτευση με τους θεσμούς” δήλωσε ο  Υπουργός Οκονομικών, Ευκλείδης Τσακαλώτος. Ο λευκός καπνός που επικαλείται ο υπουργός Οικονομικών, όμως,σηματοδοτεί άλλη μια συμφωνία για νέα μέτρα που έρχεται να προστεθεί στο  ήδη διαλυμένο περιβάλλον που έχουν δημιουργήσει τα μνημόνια και η Ε.Ε στη  χώρα τα τελευταία χρόνια.

Συγκεκριμένα στη νέα συμφωνία που έκλεισαν Κυβέρνηση και δανειστές προβλέπονται:

 

  1. Νέα μείωση του αφορολογήτου ορίου. Το αφορολόγητο από τα 8.636 ευρώ που είναι σήμερα, θα μειωθεί στα 5.861 ευρώ σε τρία χρόνια(2020) ή το 2019 αν δεν υλοποιηθούν οι στόχοι. Με απλά λόγια αυτό σημαίνει ότι κοινωνικές ομάδες όπως χαμηλοσυνταξιούχοι, χαμηλόμισθοι αλλά και άνεργοι που δεν πληρώνουν μέχρι σήμερα φόρο με την εφαρμογή του νέου μέτρου θα κληθούν να πληρώσουν γι αυτά που δεν έχουν. Ο εργαζόμενος των 600-700 ευρώ,που δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα, με τα νέα μετρά θα κληθεί να πληρώσει φόρο έναν ολόκληρο μισθό το χρόνο!
  2. Διαλύονται όσα εργασιακά δικαιώματα έχουν απομείνει. Κανένας απ του μνημονιακούς νόμους των προηγούμενων χρόνων δεν αναιρείται αλλά αντίθετα παρατείνεται τουλάχιστον μέχρι την λήξη του προγράμματος το 2018. Διευκολύνονται οι ομαδικές απολύσεις εργαζομένων-όπου το ποσοστό τους έχει ήδη αυξηθεί τα τελευταία χρόνια- καθώς καταργείται η υποχρεωτική Υπουργική απόφαση για την έγκριση τους. Η υπόσχεση της Κυβέρνησης για επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων πάει περίπατο συνεχίζοντας το καθεστώς των ατομικών και επιχειρησιακών συμβάσεων εργασίας, απαγορεύοντας την επέκταση των κλαδικών συμβάσεων εργασίας, ενώ συμφώνησε σε νέα μείωση και του αριθμού των εργαζομένων με σύμβαση ορισμένου χρόνου.
  3. Κόβονται κοινωνικές παροχές και επιδόματα: Από το 2018 συμφωνήθηκαν επιπλέον μέτρα ύψους 447 εκατ. ευρώ με περικοπές που αφορούν τα επιδόματα ανεργίας, τέκνων, στήριξης οικογενειών μέχρι και το επίδομα θέρμανσης. Σε μια από τις πιο δύσκολες περιόδους για τον ελληνικό λαό η κυβέρνηση επιλέγει να στραφεί για ακόμη μια φόρα ενάντια στα πιο φτωχά λαϊκά στρώματα χτυπώντας βασικές κοινωνικές παροχές, καταστρέφοντας την ζωή μας.
  4. Ιδιωτικοποιούν και ξεπουλάνε τα πάντα: Tο ξεπούλημα της δημοσίας περιούσιας συνεχίζεται. Δεν έφταναν όλα όσα έβγαλαν στο σφυρί τα προηγούμενα χρόνια, όπως αεροδρόμια(βλ. Fraport) και λιμάνια, αλλά συνεχίζουν να ξεπουλάνε απαραίτητα κοινωνικά αγαθά, όπως το νερό και το ρεύμα. Η ΔΕΗ ξεπουλιέται και επίσημα, καθώς προβλέπεται η πώληση του 40% των μονάδων παραγωγής αλλά και το 17% της εταιρίας μέσω ΤΑΙΠΕΔ.

 

Όλα τα παραπάνω αναδεικνύουν ότι όχι μόνο δεν υπάρχει πάτος στο βαρέλι αλλά αυτή η κυβέρνηση θα υπογραφεί τα πάντα και για πάντα. Το αποτέλεσμα της  περιβόητης ”διαπραγμάτευσης”  είναι ένα ακόμα μνημόνιο που θα εντείνει τα αδιέξοδα για τον Λαό και τη νεολαία. Τα δήθεν παραμύθια της κυβέρνησης για το πακέτο αντιμέτρων αν πιαστούν οι δημοσιονομικοί στόχοι (αυξημένοι κατά 0,2% δηλαδή 3,7%) όχι μόνο δεν αφορούν τον λαό και την νεολαία (καθώς όλα αφορούν ελαφρύνσεις των μικροεπιχειρήσεων) αλλά από μόνα τους αποτελούν επιπλέον πλήγμα για όλους μας, διότι η εφαρμογή τους προϋποθέτει την ”σωστή” εφαρμογή όλου του πακέτου των νέων μέτρων!

 

Όλα τα παραπάνω μας αφορούν και κάνουν για ακόμα μια φορά ξεκάθαρο ότι δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα καλό ούτε από την κυβέρνηση, ούτε από τα επιτελεία των δανειστών της Ε.Ε και του Δ.Ν.Τ. Πρέπει να κινητοποιηθούμε και να δράσουμε άμεσα! Την επόμενη βδομάδα θα κατατεθούν τα νέα μέτρα στην βουλή. Μέχρι τότε οι φοιτητές πρέπει να οργανώσουμε τον αγώνα μας. Να μιλήσουμε στους συμφοιτητές μας για τις αλλαγές που έρχονται,να συζητήσουν οι φοιτητικοί σύλλογοι ώστε κάθε σύλλογος να οργανώσει συγκεκριμένες δράσεις μέχρι την ψήφιση του νέου πακέτου μέτρων. Να μας βρουν στο δρόμο την μέρα ψήφισης!

 

Να μην περάσει η νέα συμφωνία-μνημόνιο της Κυβερνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ

Να αρνηθούμε το μέλλον της χαμένης γενίας!0aa2526f21d94ec0cf0dfc24eb7661b7_XL

Επτά χρόνια μετράμε …μνημόνια.

Βρισκόμαστε στον 7ο χρόνο από την ένταξη της χώρας στον μηχανισμό στήριξης των Ε.Ε/ΔΝΤ/ΕΚΤ. Τα απανωτά μνημόνια,  έχουν διαμορφώσει μια «νέα» κοινωνία. Γκρεμίζοντας δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών, δημιούργησαν  μια κοινωνική πραγματικότητα φτώχειας, μαζικής ανεργίας και εργασιακού μεσαίωνα, διάλυσης του κοινωνικού κράτους, ξεπουλήματος των πάντων. Η νέα συμφωνία κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και δανειστών, στο πλαίσιο της αξιολόγησης του υπάρχοντος μνημονιακού προγράμματος που λήγει το 2018, για μέτρα που αφορούν το 2019-20, αποδεικνύει ότι το βαρέλι δεν έχει πάτο. Όπως και να ονομαστεί, όσο και να διαφημιστεί η «περήφανη» διαπραγμάτευση για τα αντισταθμιστικά μέτρα από την κυβέρνηση,  πρόκειται για ένα 4ο μνημόνιο που περιλαμβάνει μέτρα όπως η μείωση του αφορολόγητου στα 5.000 € και άρα η φορολόγηση των πιο χαμηλόμισθων, το συνεχιζόμενο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Το ότι  όλα αυτά συμφωνήθηκαν μήπως και υπάρξει κάποια περικοπή του δημόσιου χρέους, η οποία αφήνεται στην «καλή θέληση» των δανειστών, και το ότι οι τελευταίοι απαιτούν τη δέσμευση και της αντιπολίτευσης ότι τα μέτρα θα εφαρμοστούν ανεξαρτήτως πολιτικών αλλαγών, καταδεικνύουν ότι η εφαρμογή αυτής της πολιτικής δεν αφήνει ούτε επιφάσεις δημοκρατίας, μετατρέπει το κοινοβούλιο σε πρωτοκολλητή των αποφάσεων της Ε.Ε και του ΔΝΤ, βαθαίνει την εξάρτηση.

Η νεολαία βρίσκεται μπροστά σε πολλαπλά αδιέξοδα.                                                                     

Μέσα σε αυτό το πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον, η νεολαία βρίσκεται ανάμεσα σε συμπληγάδες. Από τη μία οι όροι ζωής και προοπτικής της, που διαρκώς επιδεινώνονται. Με απόλυτο κυνισμό, χαρακτηρίζεται ως η «χαμένη γενιά της κρίσης», η οποία θα ζήσει χειρότερα από τις προηγούμενες, χωρίς αυτό να μπορεί να αμφισβητηθεί και να αλλάξει. Η ανεργία, η εργασιακή επισφάλεια και η μετανάστευση, είτε ως παρόν είτε ως κοντινό μέλλον, αποτελούν την πραγματικότητα με την οποία βρίσκεται αντιμέτωπη η συντριπτική πλειοψηφία των νέων. Παράλληλα, διάφοροι απολογητές του συστήματος, σαν αιτία για τα παραπάνω προβάλλουν την ανεπάρκεια της παρεχόμενης εκπαίδευσης και σαν λύση το κυνήγι πτυχίων, μεταπτυχιακών, πιστοποιητικών και σεμιναρίων. Ωστόσο, η μνημονιακή υποχρηματοδότηση των πανεπιστημίων στον βωμό αποπληρωμής του χρέους και η μετακύλιση του κόστους σπουδών στους φοιτητές που την συνοδεύει, μέσω της συρρίκνωσης των φοιτητικών παροχών, της επιβολής διδάκτρων κλπ. οδηγούν όλο και περισσότερο προς μια εκπαίδευση-εμπόρευμα, η πρόσβαση στην οποία θα εξαρτάται από την οικονομική δυνατότητα του καθενός.

Από την άλλη, η πολιτική και ιδεολογική ήττα που βαραίνουν στη συνείδηση της νεολαίας. Πολιτική, καθώς το γεγονός ότι η «κυβέρνηση της αριστεράς» που θα καταργούσε τα μνημόνια, αναδεικνύεται στον πιο υπάκουο και αξιόπιστο μαθητή των Ε.Ε και ΔΝΤ, ότι εφαρμόζει με το 3ο μνημόνιο, πολιτικές και μέτρα, που θα ζήλευαν και οι πιο ακραίοι νεοφιλελεύθεροι, ενσταλάζει στη νεολαία –όπως και σε όλο το λαό- το δηλητήριο του ότι τίποτα δεν αλλάζει, ότι είναι μονόδρομος η υπακοή σε Ε.Ε και ευρωζώνη, ότι δεν έχει κάτι να περιμένει από την πολιτική καθώς με την α ή β επιλογή το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ιδεολογική,  καθώς η επί δεκαετίες κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού και των προτύπων του, έχει οδηγήσει στην έλλειψη πίστης στη συλλογικότητα και τους συλλογικούς αγώνες, προβάλλει και ωθεί διαρκώς στον ατομικό δρόμο, στην αναζήτηση ατομικών λύσεων στα όποια προβλήματα. Τα χαρακτηριστικά αυτά εντείνονται από την αίσθηση αδιεξόδου, που παράγουν το περιβάλλον της κρίσης και των μνημονίων σε συνδυασμό με την έλλειψη αξιόπιστης προοπτικής απέναντι σε αυτά.

Και άρα, σε τι μας αφορούν οι φοιτητικές εκλογές;

Μέσα σε αυτή την κατάσταση, τίθεται το ερώτημα: «Για τη νεολαία που βρίσκεται αντιμέτωπη με όλα αυτά, για τη «χαμένη γενιά», που αναμετριέται με το πώς θα ζήσει, έχουν κάποιο νόημα οι φοιτητικές εκλογές, υπάρχει κάποιος  λόγος να συμμετέχει κανείς σε αυτές, να ψηφίσει;». Με άλλα λόγια «υπάρχει κάποιος λόγος στις τωρινές συνθήκες να συμμετέχει ένας νέος άνθρωπος σε μια συλλογική πολιτική διαδικασία, να ασχοληθεί με την πολιτική και τον συνδικαλισμό, να αναζητήσει τη διέξοδο και την προοπτική του μέσα από αυτά;».

Απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα, σήμερα, περισσότερο από ποτέ, μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα από το να προσδιορίσουμε τι χρειαζόμαστε στους φοιτητικούς χώρους και τη νεολαία γενικότερα, ποιο ρεύμα να διαμορφωθεί πάνω σε ποιους στόχους και κατευθύνσεις, τι είναι αναγκαίο να γίνει:

α) υπεράσπιση και ανασυγκρότηση των συλλογικών δομών και διαδικασιών, του φοιτητικού συνδικαλισμού. Παρά και ενάντια στην εικόνα κρίσης του φοιτητικού συνδικαλισμού και των διαδικασιών των φοιτητικών συλλόγων, την αδυναμία να εκφράσουν και να συσπειρώσουν τους φοιτητές, πρέπει να υπερασπιστούμε το κεκτημένο της ύπαρξης αυτών των συνδικαλιστικών δομών και διαδικασιών. Όσο επιδεινώνεται και εμπεδώνεται η αποσυγκρότηση και απομαζικοποίηση του φοιτητικού συνδικαλισμού, τόσο χειροτερεύει η ίδια η θέση των φοιτητών, η δυνατότητά τους να υπερασπιστούν τα άμεσα και βασικά συμφέροντά τους, να αντισταθούν και να διεκδικήσουν. Είναι αναγκαίος όρος για να μπορέσουν να υπάρξουν αντιστάσεις και να επανεμφανιστεί το φοιτητικό κίνημα στο προσκήνιο, να διατηρηθούν εκείνα τα «εργαλεία» που μας επιτρέπουν να οργανωνόμαστε συλλογικά. Υπεράσπιση δεν σημαίνει να αποδεχτούμε την σημερινή εικόνα αλλά να κάνουμε τις αναγκαίες πολιτικές και οργανωτικές τομές, να αξιοποιήσουμε όλες τις μορφές και τα όργανα που μπορούν να οργανώσουν και να κινητοποιήσουν τους φοιτητές.

β) επαναφορά της ιδέας «ότι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα», της ιδέας της αντίστασης. Απέναντι στο «πάγωμα» της σκέψης, την αντίληψη ότι τίποτα δεν αλλάζει, την απογοήτευση και την παραίτηση που παράγει, να επαναφέρουμε την ιδέα ότι τα πράγματα μπορούν και πρέπει να πάνε αλλιώς, ότι μέσα από το συλλογικό αγώνα μπορούμε να αλλάξουμε τους συσχετισμούς, να αμφισβητήσουμε το «There Is No Alternative».

γ) αντίσταση και αγώνας στις σχολές, απέναντι στην υποχρηματοδότηση και τη νεοφιλελεύθερη αναδιάρθρωση, για το δικαίωμα στη δημόσια και δωρεάν παιδεία. Να σταθούμε απέναντι στη συνεχή χειροτέρευση των όρων σπουδών μας, όπως αυτή προωθείται μέσα από διάφορες αναδιαρθρώσεις αλλά –σήμερα- κυρίως μέσα από την υποχρηματοδότηση. Με συγκεκριμένες διεκδικήσεις ανά σχολή και ίδρυμα που θα αντιπαλεύουν τα αποτελέσματα αυτής της κατάστασης, την υπολειτουργία, την συρρίκνωση σε βαθμό εξαφάνισης των παροχών σε σίτιση, στέγαση και συγγράμματα, την επιβολή διδάκτρων σε μεταπτυχιακά προγράμματα. Αλλά και με την προβολή και διεκδίκηση ως κεντρικού και συνολικού αιτήματος να σπάσει τώρα ο μνημονιακός οικονομικός στραγγαλισμός των ιδρυμάτων, να υπάρξει άμεσα αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για την παιδεία σε ρήξη με την σημερινή πολιτική των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών.Παράλληλα, χρειάζεται να μπλοκαριστεί, όπου επιχειρείται, η εφαρμογή πτυχών της αναδιάρθρωσης μέσα από αλλαγές σε προγράμματα σπουδών και την περαιτέρω μείωση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των πτυχίων.

δ) οικοδόμηση ενός ρεύματος ενάντια σε Ε.Ε και ευρώ στους φοιτητικούς χώρους. Γιατί  σήμερα όλα τα επιμέρους ζητήματα πηγάζουν ή συνδέονται άμεσα με το κεντρικό ζήτημα που καθορίζει την πορεία των πραγμάτων σε επίπεδο χώρας, που είναι ο ιμπεριαλισμός, η υποταγή κι εξάρτηση στην ΕΕ, μέσα από το ευρώ και το χρέος. Και αυτό δεν μπορούμε να το αγνοούμε, αφενός, γιατί σήμερα το ζήτημα αυτό αποτελεί το ταβάνι κάθε διεκδίκησης. Η μόνιμη απάντηση απέναντι σε κάθε διεκδικητικό αίτημα σήμερα είναι ότι δεν υπάρχουν λεφτά ή δεν το επιτρέπουν οι δανειστές. Αν λοιπόν θέλουμε να δώσουμε ουσιαστική πολιτική προοπτική στις διεκδικήσεις μας, η στοχοποίηση της Ε.Ε και της ευρωζώνης είναι αναγκαία. Αφετέρου, γιατί πρέπει να κοιτάμε και έξω από τα ΑΕΙ και ΤΕΙ, στο πρόβλημα της χώρας, στην ιμπεριαλιστική μπότα που καθορίζει από τα εργασιακά έως το ποιος και πως θα διαχειρίζεται την περιουσία αυτής της γενιάς και αυτού του λαού.

ε) συγκρότηση πολιτικού και διεκδικητικού κινήματος νεολαίας. Γιατί οι μνημονιακές πολιτικές μέχρι τώρα και για όσο θα εφαρμόζονται οδηγούν αυξανόμενα ποσοστά νέων στο περιθώριο, εκτός εκπαίδευσης και εργασίας.Γιατί από το μαθητή και τον φοιτητή μέχρι τον νέο εργαζόμενο και άνεργο, η δουλειά για 400 €, η ανεργία και η μετανάστευση αποτελούν είτε την κατάσταση που βιώνει ήδη είτε την προοπτική που επιφυλάσσεται για την πλειοψηφία της γενιάς μας. Για να αντιπαλευτεί η ζωή και το μέλλον των χαμηλών προσδοκιών, χρειάζεται ένα κίνημα νεολαίας που θα τα θέτει στο στόχαστρο, που θα παλεύει συγκεκριμένα αιτήματα απέναντι στο «κεκτημένο των μνημονίων» σε εργασία, κοινωνική και πολιτική ζωή.

Μετωπική συμπόρευση και ανασύνθεση της φοιτητικής αριστεράς για να υπηρετήσει το αναγκαίο

Δεν είναι εύκολη η διαμόρφωση αυτού του ρεύματος, στο σημερινό περιβάλλον αρνητικών συσχετισμών τόσο στην κοινωνία όσο και στους φοιτητικούς χώρους. Αυτός ο αρνητικός συσχετισμός δεν προέκυψε χωρίς ευθύνες της φοιτητικής αριστεράς. Στην μέχρι τώρα μνημονιακή περίοδο, η φοιτητική αριστερά κατά βάση συνέχισε να πηγαίνει όπως πριν με οχήματα, πρακτικές, εργαλεία και συνθήματα της προ-μνημονιακής εποχής. Έλλειψε ο προσανατολισμός για μια παρέμβαση που να είναι μετωπική, πολιτική και μαζική .

Από το καθήκον συγκρότησης αυτού του ρεύματος, θα πρέπει όμως να οριστεί η αριστερά. Αν επιδιώκει να ανταποκριθεί στη νέα κατάσταση και τις ιεραρχήσεις και τα καθήκοντα που αυτή θέτει, αν θέλει να είναι μια χρήσιμη δύναμη για τη νεολαία και το φοιτητικό κίνημα, που θα υπηρετεί την ανασυγκρότησή του τελευταίου και όχι τη μικροπολιτική συγκρότηση του εαυτού της. Σε αυτή την κατεύθυνση έχει νόημα και είναι χρήσιμη η μετωπική συμπόρευση, εκλογική και πολιτική, σχημάτων του ΑΡΔΙΝ, των ΕΑΑΚ και της ΑΡΕΝ.

Στις 17 Μάη στηρίζουμε-ψηφίζουμε ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΔΙΚΤΥΟ ΝΕΟΛΑΙΑΣ και τα μετωπικάψηφοδέλτια που συμμετέχει και στηρίζει.

Στην Ελλάδα του 2017 τα απανωτά μνημόνια έχουν διαμορφώσει ένα κοινωνικό και εργασιακό τοπίο μαζικής ανεργίας, συνεχόμενων μειώσεων μισθών και διαρκούς αφαίρεσης εργασιακών δικαιωμάτων. Η πραγματικότητα αυτή αφορά -και μάλιστα με χειρότερους όρους- και τη γενιά μας, όχι μόνο σαν ένα δύσκολο παρόν αλλά και σαν το μέλλον που μας επιφυλάσσουν. Με άλλα λόγια, αν μέχρι και πριν κάποια χρόνια, το πτυχίο μπορούσε καταρχήν να εξασφαλίσει μια θέση εργασίας και έναν αξιοπρεπή μισθό, σήμερα, η γενιά μας –ανεξάρτητα από πτυχία και πιστοποιητικά, που όλο και περισσότερα μας ζητάνε- βρίσκεται εγκλωβισμένη μεταξύ ανεργίας, εργασιακής επισφάλειας και μετανάστευσης,

Η κατάσταση αυτή δεν είναι αποτέλεσμα ούτε φυσικής καταστροφής ούτε της «οργής των θεών» αλλά αποτέλεσμα των πολιτικών επιλογών της Ε.Ε. και των ελληνικών κυβερνήσεων. Η επιλογή ξεπεράσματος της κρίσης σε βάρος των λαών με την επιβολή μέτρων σκληρής δημοσιονομικής προσαρμογής αποτέλεσε τη συνταγή για το σύνολο των χωρών της ΕΕ, επιτείνοντας το φαύλο κύκλο της κρίσης. Ειδικά στην Ελλάδα η κρίση χρέους αποτέλεσε μοχλό πίεσης για την ταχύτατη και βίαιη εφαρμογή των μνημονιακών μέτρων, τα οποία παρουσιάστηκαν ως λύση στο προβλημα του χρέους. Στην πραγματικότητα, όμως, αποτελούν την υλοποίηση των κεντρικών πολιτικών της ΕΕ για την εργασία. Η ΕΕ, που δήθεν υπερασπίζεται τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των λαών, έχει εδώ και χρόνια εξαπολύσει μια επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα. Από τις αρχές του ΄90 οι ευρωπαϊκές ελίτ δημιούργησαν σταδιακά το νομοθετικό «οπλοστάσιο» για την μετατροπή της εργασίας σε διαρκή κινητικότητα και απασχόληση με ελαστικούς όρους (π.χ. Οδηγίες για τη μερική απασχόληση, τις ομαδικές απολύσεις, το δανεισμό εργαζομέων κτλ). Στο όνομα μιας αφηρημένης «οικονομικής ανάπτυξης» –άραγε για ποιους;-  και της «υπέρβασης της κρίσης» επήλθε:

  • Επίθεση στα κεκτημένα δικαιώματα των εργαζομένων: Στην Ελλάδα με όχημα τις μνημονιακές επιταγές καταργήθηκε στην πράξη το θεσμοθετημένο 8ωρο και η πενθήμερη εργασία. Αυξήθηκε ο χρόνος εργασίας από τις 45 στις 48 ώρες, επήλθε η μείωση των αποδοχών υπερωρίας, ενώ μειώθηκε κατά μία ώρα ο χρόνος ανάπαυσης και θεσμοθετήθηκε η 2ωρη υπερεργασία. Το όριο των ομαδικών απολύσεων, που είχε ήδη αυξηθεί με τις νομοθετικές μεταβολές του 2012 (νόμιμο όριο 5% σε επιχέιρηση που απασχολεί 100 με 300 ατομα), έρχεται πάλι στο τραπέζι της «διαπραγμάτευσης» για το κλείσιμο της β΄αξιολόγησης με τους δανειστές να απαιτούν την αύξησή του στο 10%. Οι ρυθμίσεις αυτές, σε συνδυασμό με τη δυνατότητα απόλυσης χωρίς αποζημίωση κατά το 1ο έτος εργασίας, την εργασία με μπλοκάκι και τη μαύρη εργασία συνθέτουν το τοπίο της «ευελιξίας». Χαρακτηριστικά, στην Ελλάδα την περίοδο 2012-2016 η μερική απασχόληση αυξήθηκε κατά 73,85% με τις 6 στις 10 νέες προσλήψεις να έχουν ως περιεχόμενο τη μερική απασχόληση ή την εκ περιτροπής εργασία.
  • Μείωση μισθών: Οι αλλεπάλληλες μειώσεις των μισθών στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα είναι μια πραγματικότητα που όλοι γνωρίζουμε. Βασικό μέσο για την μείωση των μισθών αποτέλεσε η αναστολή της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης και η αντικατάσταση των συλλογικών διαπραγματεύσεων για τον καθορισμό μισθού από τον νομοθετικό καθορισμό του, γεγονός που οδήγησε στην διαρκή συμπίεσή του προς τα κάτω. Για του λόγου το αληθές, το 2011 ο κατώτατος μισθός ήταν 751,39 ευρώ, ενώ σήμερα έχει πέσει στα 586 ευρώ μεικτά για τους εργαζομένους άνω των 25 ετών και 511 ευρώ μεικτά για τους εργαζομένους κάτω των 25. Παρά το γεγονός ότι οι μισθοί έχουν ήδη πέσει σε εξευτελιστικά επίπεδα, οι περαιτέρω μειώσεις τους στο μέλλον μπορούν να θεωρηθούν βέβαιες όσο η χώρα παραμένει σε καθεστώς επιτροπείας. Πιο συγκεκριμένα, οι μισθολογικές αποδοχές των υπαλλήλων του Δημοσίου υπάγονται πλέον στον αυτόματη «κόφτη» δαπανών που θα τίθεται σε εφαρμογή κάθε φορά που υπάρχει απόκλιση από τους δημοσιονομικούς στόχους. Ακόμη, το ζήτημα του κατώτατου μισθού στον ιδιωτικό τομέα είναι ένα από τα κεντρικά της β΄ αξιολόγησης, με τους δανειστές να απαιτούν τη σύνδεση του ύψους του με οικονομικούς δείκτες όπως η ανεργία, η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας και η προοπτική ανάπτυξης. Με λίγα λόγια, προκρίνεται ένα σύστημα αυτόματης μείωσης των μισθών για τις ανάγκες της αγοράς με την παράλληλη καταστρατήγηση κάθε έννοιας δημοκρατίας, αφού τόσο οι συνδικαλιστικές οργανώσεις όσο και η Βουλή παρακάμπτονται πλήρως και αντικαθίστανται από «επιτροπές εμπειρογνωμόνων». Αξίζει να σημειωθεί ότι στο βομβαρδισμένο εργασιακό τοπίο της μαύρης και ελαστικής απασχόλησης, χιλιάδες εργαζόμενοι λαμβάνουν μισθούς πολύ χαμηλότερους και από τον κατώτατο, με τα ωρομίσθια του 1 ευρώ/ώρα να είναι συχνό φαινόμενο.
  • Επίθεση στα συνδικαλιστικά δικαιώματα: Στην ΕΕ της λιτότητας και του νεοφιλελευθερισμού και στην Ελλάδα του μνημονίου οι λέξεις «συνδικαλισμός», «απεργία», «συλλογική σύμβαση και διαπραγμάτευση» είναι απαγορευμένες. Χαρακτηριστικά, ο καθορισμός του μισθού μέσω Εθνικών Γενικών Συλλογικών Συμβάσεων έχει καταργηθεί στις 20 από τις 28 χώρες της ΕΕ. Στην Ελλάδα, οι επιχειρησιακές συμβάσεις εργασίας, που συνάπτονται με την πρωτοβουλία του εργοδότη, υπερισχύουν κάθε άλλης μορφής σύμβασης και επιτρέπουν ακόμα και τον καθορισμό μισθού χαμηλότερου από τον κατώτατο «υπό προϋποθέσεις». Ακόμη, στο μάτι του κυκλώνα της β’ αξιολόγησης βρίσκεται το δικαίωμα της απεργίας, οι συνδικαλιστικές άδειες και η προστασία των συνδικαλιστικών στελεχών από την απόλυση, ενώ συζητείται και η επαναφορά του δικαιώματος ανταπεργίας του εργοδότη (λοκ άουτ). Ειδική σημασία έχει το γεγονός ότι παρόμοιο εργασιακό νομοσχέδιο πέρασε πέρσι στη Γαλλία, αποδεικνύοντας ότι οι παραπάνω επιλογές είναι κεντρικές για την ευρωπαϊκή ελίτ.
  • Χειροτέρευση των όρων εργασίας της νεολαίας: Από το 2010 ψηφίστηκε στην Ελλάδα το Σύμφωνο Πρώτης Απασχόλησης κατά το πρότυπο της Γαλλίας, που προέβλεπε μειωμένες αποδοχές για τους νέους 18-24 ετών, οι οποίοι δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως εργαζόμενοι ίσοι με τους υπόλοιπους, αλλά ως ειδική κατηγορία «μαθητευομένων». Ακόμη, κανόνας για τη γενιά μας αποτελεί η εργασία μέσω «προγραμμάτων κατάρτισης» και voucher, δηλαδή η ανασφάλιστη εργασία σε ιδιώτες εργοδότες με μισθούς πείνας και κρατική επιχορήγηση. Το μαύρο αυτό εργασιακό τοπίο για τους νέους έρχεται να επισφραγίσει ο υποκατώτατος μισθός που διαπραγματεύεται η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τους δανειστές και προβλέπει ότι οι νέοι εργαζόμενοι θα λαμβάνουν το 90% του κατώτατου μισθού τον 1ο χρόνο εργασίας και το 95% τον 2ο.Αν πριν από τρία χρόνια μιλούσαμε για την γενιά των 700 € σήμερα μιλάμε ξεκάθαρα για την γενιά των 400 €. Που πήγαν οι υποσχέσεις για αύξηση μισθών και πλήρη απασχόληση; Μήπως οι δανειστές και η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ μας κοροϊδεύουν; Μήπως δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από αυτούς;

Ποιός ζει με 400 ευρω;-Για πόσο θα τους κοιτάμε ακόμα;

Στην διαρκή υποβάθμιση των ζωών μας δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια. Ως φοιτητές και μελλοντικοί εργαζόμενοι πρέπει να σηκώσουμε ανάστημα και να αντισταθούμε στον εργασιακό μεσαίωνα και την διάλυση των εργασιακών μας δικαιωμάτων, που έρχονται να «κλειδώσουν» με το νέο εργασιακό νομοσχέδιο κυβέρνησης-ΕΕ. Ήδη η κυβέρνηση προκειμένου να πετύχει την επιστροφή των «θεσμών» στη χώρα μας έχει δεχτεί την προνομοθέτηση μέτρων και μετά το 2018 και έχει αφήσει ανοιχτή την ατζέντα για τα εργασιακά, ασφαλιστικά και φορολογικά ζητήματα με τις κόκκινες γραμμές  και τα «αντισταθμιστικά» μέτρα να καταλήγουν θλιβερό ανέκδοτο. Ως νεολαίοι και φοιτητές να μην υποκύψουμε ,να διεκδικήσουμε:

  • Εργασία με πλήρη δικαιώματα: Δεν θα γίνουμε «πρόβατα επί σφαγή» για να πληρώσουμε την κρίση τους. Θέλουμε ανθρώπινη δουλειά-δουλειά για όλους. Επαναφορά του 8ώρου και της πενθήμερης εργασίας. Επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Θέσπιση ελέγχων και ποινών για την εργοδοσία για απλήρωτους μισθούς, ανασφάλιστη και μάυρη εργασία, απολύσεις.
  • Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους: Όχι στις ευέλικτες μορφές εργασίας. Όχι στο μπλοκάκι. Να μπει τέλος στη μερική απασχόληση και στην εκ περιτροπής εργασία. Να καταργηθεί το Σύμφωνο Πρώτης Απασχόλησης, που αντιμετωπίζει τους νέους σαν σύγχρονους δούλους.
  • Αύξηση των μισθών: Να μην συνηθίσουμε μια ζωή χαμηλών προσδοκιών με μισθούς Βουλγαρίας. Όχι στον-ρατσιστικό για τη νεολαία-υποκατώτατο μισθό στα 448 ευρώ. Άμεση κατοχύρωση κατώτατου μισθού, που θα μας εξασφαλίζει αξιοπρεπείς όρους διαβίωσης και θα καλύπτει τις βιοποριστικές μας ανάγκες. Αύξηση των μισθών για όλους τους εργαζομένους-επίδομα ανεργίας για όλους τους ανέργους. Καμία σκέψη για φορολόγηση των ανέργων!